Dziki Turkus

Jest! Moja druga połowa roku w Norwegii, którą uwielbiam.
Kołysząc dziś mojego 7-miesięcznego synka z czułością patrzyłam na światło-cienie, które pięknie wybrzmiewały na białej ścianie tworzone przez wschodzące słońce.

Kiedy najszybciej OBWINIAMY innych / sytuację / “złe energie” / nieuświadomione cienie osób, które akurat są obok itd.? Dziś mój synek pokazał mi coś niezwykle wyraźnie. Otóż pokazał mi jak działa mój umysł, gdy nie potrafię albo unikam spotkania z własnym bólem. Szuka jego przyczyny na zewnątrz. W osobach. Instytucjach. Sytuacjach.  Ale też wewnątrz w …

Kiedy najszybciej OBWINIAMY..? Read More »

O wewnętrznych DEMONACH, ukrytych pokładach energii nie do wykorzystania…

To, co sobie mówisz jest ważne.
To, czego o sobie głęboko słuchasz jest ważne.
To, co przyjmujesz za prawdę o sobie jest N A J W A Ż N I E J S Z E..

A może wszystko, czego potrzebujemy? Im dłużej żyję, tym widzę wyraźniej, że nie potrzebujemy wiele do szczęścia, nie potrzebujemy dużo do spokoju bycia. Tak naprawdę widzę, przede wszystkim w sobie, że tego, czego mi trzeba to ciepłego głosu wewnątrz i na zewnątrz, który powie mi w chwilach zwątpienia – jestem tu, wszystko jest dobrze, możesz …

Wszystko, czego PRAGNIEMY Read More »

Od kilku dni snułam się z kąta w kąt szukając sobie zajęcia, a tak naprawdę pracy. Niby miałam do wykonania zlecenie. niby mogłam robić tysiące rzeczy – kolejną lekcję kursu, teksty na social media, sesje, nowy kurs.. I niby chciałam, ale no właśnie – coś mnie zatrzymywało (…)

Jest taka część mojego umysłu, która jest jak dziecko pragnące w każdej chwili czegoś innego niż ma, nowego, różnego od tego co jest (…)

Młoda matka, piękna kobieta. Sama ze wszystkim.
Słyszę, że ma dosyć. Nie wie co robić.
Boi się oddać swoją malutką córeczkę pod opiekę niani, biznes się nie kręci, na partnera nie może liczyć.

Kilka dni temu miałam pełną radości, a jednocześnie wglądów lekcję tenisa.

Bardzo szybko musiałam pozbyć się jakiejkolwiek chęci połączenia tej dyscypliny sportu z czymkolwiek co znałam wcześniej.

Ruszyliśmy.
Samolot powoli, lecz zdecydowanie uniósł się do góry.

Powierzchnia ziemi z domami, lśniącymi jeziorami, morską tonią powoli oddalała się i zmniejszała, a ja niczym współistniejącą cześć ogromnego mechanicznego smoka wyleciałam wysoko.

Piękno miniaturowej geografii Gdańska, myśli o końcach i początkach, jakiś rodzaj wewnętrznej samotności, która orzeźwia i zwraca się do środka, wzruszyły mnie..